Forum Przyrodnicze "BOCIAN"

[Weles]

Kolejny temat o myśliwych, ale nie mogłem się oprzeć. Niedługo dzień św. Huberta hucznie obchodzony przez myśliwych. Wielce zabawne jest ciągłe odnoszenie się myśliwych do św. Huberta - to ich patron, jego imieniem nazywane są spotkania myśliwych, koła łowieckie, zawody myśliwskie itd. Tymczasem św. Hubert był zapalonym myśliwym i prowadził hulaszcze życie w okresie młodości. Nie było to życie prawe ani chrześcijańskie. W wieku 40 lat doznał olśnienia i zaprzestał polowań, po czym rozpoczął działalność misjonarską. Jest świętym za krzewienie Chrześcijaństwa, a nie za czarny okres w jego życiu, kiedy był myśliwym. Tak więc ciągłe odnoszenie się myśliwych do św. Huberta jest po prostu komiczne i świadczy nie pierwszy raz o prostactwie tego środowiska.

[Alcedo]

[lis23]

Alcedo - Święty Hubert nie został nagrodzony przez Boga za swoją pasję i za " rozrywkowy " tryb życia,wręcz przeciwnie:

" Młody Hubert najwięcej czasu spędzał w lasach, gdzie nieustannie polował, łowiectwo było jego pasją. Ponoć prowadził także swobodne, wręcz hulaszcze życie. Tak było do roku 695, kiedy polując w Górach Ardeńskich, nie bacząc na nic, w sam Wielki Piątek napotkał białego jelenia z promieniejącym krzyżem w wieńcu. Miał wtedy usłyszeć głos Stwórcy ostrzegający go za jego niepohamowaną pasję i nakazujący mu udać się do Lamberta - biskupa Maastricht - Tongres. "

moim skromnym zdaniem,czynienie z niego patrona myśliwych jest swego rodzaju przeinaczeniem lub nawet nadużyciem - ciekawy tekst:

http://www.ekoswiat.com.p.../2002-10-08.pdf
http://www.ekoswiat.com.p.../2002-10-09.pdf

i wiersz "Na św. Huberta" Zdzisława Łabudzkiego:

Jam myśliwy, zwierzu człek życzliwy
Kocham zajączki, sarny, jenoty
Lecz mnie wkurzają domowe koty
Do psów z luf walę, nie czekam wcale

Kiedyś płacili za uszy kota
Teraz przepisy tworzy miernota
Wyżeł zaś miejsce ma w sercu moim
Na polowaniu psina się troi

Gdy zaś zobaczę w polu jamnika
Bydlę po strzale fikołki fika.
Bo psy i koty to są szkodniki
I myśliwemu psują wyniki.

Zabijać może człowiek zrzeszony
I chodzi wtedy zadowolony
Że zdał egzamin na rozstrzelanie
I jada bigos na polowaniu

Kupił giwerę, tanią bo ruską
Zaśmieca lasy zużytą łuską
A pod waciakiem nosi piersiówki
Po alkoholu strzela z gwintówki

Jeśli po wódce jedziesz do cioci
Policja cię zamknie i po kłopocie
Na polowaniu pijesz z tradycji
I masz karabin, w nosie Policję.

Jeśli się schlejesz, co często bywa
kumple cię wiozą, łeb ci się kiwa
Na szyi wisi mordercza broń
A ty ku ziemi pochylasz skroń

Niosą cię do drzwi twoi kompani
Broń dają w ręce córeczce, Hani
Dziecko na schodach wnet się potyka
Przez wiszącegu przy ojcu wnyka

Bo tata walczył dziś z kłusownikem
Z rewelacyjnym ponoć wynikiem
Zerwał jak sikał pętelkę zdruta
Co mu się wplątał jak trzymał fiu....

Każdy myśliwy z dobrym wynikiem
Prowadzi walkę z złym kłusownikiem
A w lesie siada i cicho beczy
że mu z obrzyna przestrzelą plecy

Jest gieroj wtedy gdy stoi w kupie
Ale sam w lesie ma serce w du....
Gdy ktoś nadchodzi pod krzakiem niby
Schyla się w styczniu zbierając grzyby

Lubi też bardzo strzelać z nagonką
Kiedy na niebie zimowe słonko
Zająca gonią młodzieży hordy
Idą przez pola i drą swe mordy

Biedne zające z sercem zlęknionym
Biegną naprzeciw w sznur ustawionych
Panów myśliwych, którzy kochają
karmią i dbają, teraz strzelają

Słowa pogardy cisną się same
Kochasz lecz strzelasz, więc jesteś draniem
Sztucer z lunetą gruchocze kości
Zabijasz typie dla przyjemności

Łatwiej zrozumieć jest kłusownika
Który przez biedę zakłada wnyka
Bo on to zjada co upoluje
Ciebie zabójstwo mocno rajcuje

I przyjdą czasy moi kochani
Będziecie strzelać do siebie sami
Wylosowany przez las pomyka
a wy walicie niby do dzika

Aż ktoś z breneki trafi go w zadek
Wtedy przy ogniu zjecie obiadek
W garnku bulgoce bigos z kolegi
Co dziś za wolno uprawiał biegi

Dzik wraz z zającem będzie z was kwiczał
A lis pokaże gest Kozakiewicza.

[Weles]

[GrzegorzBP]

Weles i lis jak zwykle kłamiecie i konfabulujecie manipulując faktami. Nie sądzą byście robili to w sposób świadomy - raczej wynika to z waszej głebokiej niewiedzy, ignorancji i nieudolnych prób "podkopywania" myślistwa.
Po pierwsze - to że Św Hubertowi objawił się jeleń wynikało z faktu że polował w piątek - dzień uchodzący w temtych czasach ze dzień święty - czemu - tłumaczyć nie bedę bo i tak nie pojmiecie.
Po drugie - wskażcie czy gdziekolwiek jest informacja iż po objawieniu zaprzestał polowań???
Po trzecie - kult jako świetego - patrona myśliwych to nie wymysł PZŁ - jak to chcecie w swoich pokrętnych umysłach przedstawiać. Tradycja sięga znacznei głebiej.
Ale w pełnni was rozumiem - komunisci podobnie jak wy we wszystkim co ma tradycje widzieli zagrozenia dla realizacji swoich pokracznych celów- palenie kościolów zamienianie dworów w PGR-y, niszczenie kultury, tradycji - wyśmiewanie tago - wpisujecie sie w to idealnie.

[Weles]

[GrzegorzBP]

[Weles]

No i czego dowodzi ten cytat?
że PZŁ istnieje od okresu międzywojennego? struktura, ludzie, przyzwyczajenia - żywcem wyjęte z komuny, tylko polujący partyjni dygnitarze się przemalowali,
że myśliwi są wzorowymi chrześcijanami bo ufundowali ołtarz?
nie czuje się usatysfakcjonowany tym cytatem Grzesiu!

[lis23]

GrzegorzBP - zwróć uwagę na to że obrazy,zwłaszcza religijne operują zwykle szeroko pojętym symbolizmem - wszak nie mogą się opierać na faktach historycznych,więc to co pokaże nam artysta najczęściej zależy tylko od jego wyobraźni i kunsztu

Cytat:

Ikonografia przedstawia Św. Huberta najczęściej w czasie polowania, gdy objawił mu się jeleń z krzyżem między tykami. W Polsce klasyką w tym zakresie są prace Jerzego Kossaka, który w 1937 roku na Światowej Wystawie Łowieckiej w Berlinie otrzymał złoty medal za obraz przedstawiający widzenie Św. Huberta. Imieniem Św. Huberta nazwało się wiele kół i towarzystw myśliwskich. Znak wieńca z krzyżem jest też oficjalną od 1946 roku, odznaką Polskiego Związku Łowieckiego (od roku 1953 ze względów politycznych nie używany). Medal Św. Huberta ustanowiony w 1993 roku, nadawany jest za szczególne zasługi dla kultury łowieckiej.

moim zdaniem,obraz nie jest dowodem tego że Św.Hubert polował już po nawróceniu.

Cytat:

W tym okresie Hubert zaznawać miał wszelkich życiowych uciech, stąd zapewne zyskał miano „miłośnika przyjemności”. Jednak największą pasją i namiętnością traktował łowy bez umiaru uganiając się konno i z psami za zwierzyną w puszczy ardeńskiej, słynącej z obfitości zwierzyny. Po kilku latach beztroskiego życia ogromnym ciosem dla Huberta stała się śmierć ukochanej żony oraz ojca. Po tych wydarzeniach Hubert miał dla zabicia rozpaczy z jeszcze większą pasją oddawać się myślistwu. Jak głosi legenda: zapominając o nakazach bożych, w dzień upamiętniający śmierć Zbawiciela - w Wielki Piątek 695 roku Hubert udał się o świcie na polowanie. Podczas łowów ukazał mu się dorodny jeleń[5], z krzyżem jaśniejącym pośród odnóg rozłożystego wieńca. Psy towarzyszące mu w łowach umilkły i przywarowały. Hubert miał wówczas usłyszeć napominający głos samego Chrystusa: „Hubercie, dlaczego bez potrzeby wyniszczasz zwierzęta i zapominasz o zbawieniu duszy?”. W mozaice źródeł występuje wiele wersji słów napomnienia. Bp. B. Twardowski podaje je jako: „Hubercie, zbyt się oddajesz sprawom doczesnym. Pamiętaj, że inny jest cel człowieka na ziemi”. Niektóre źródła wskazują, że Hubert miał również usłyszeć słowa nakazujące udanie się do miejscowego biskupa i przystąpienia do stanu duchownego. Powszechnie uznaje się, że słowa, jakie miał usłyszeć Hubert nakazywały nawrócenie, a nieokiełznana pasja polowania symbolizować miała zajmowanie się sprawami doczesnymi i zatracenie duszy, jako przeciwieństwo zbawienia człowieka. Niektóre źródła podają, że pierwowzór legendy miał dotyczyć św. Eustachego, zaś później do życiorysu św. Huberta dołączono legendarną wizję. Nie ma jednak powodów, aby nie uznawać obu legend. Objawienie miało wywrzeć na Hubercie wielkie wrażenie. Pod jego wpływem doznał on wewnętrznej przemiany, udał się po poradę życiową do świątobliwego biskupa Maastricht-Tongres[6] Lamberta (~625-705). Jak podają niektóre źródła, pod wpływem rozmowy z biskupem Hubert porzucił dwór, zrezygnował z pierwszeństwa do sukcesji w Akwitani na rzecz młodszego brata Eudona, któremu powierzył wychowanie nieletniego Floriberta. Rozprowadził pomiędzy ubogich swój osobisty majątek, a następnie wstąpił do stanu duchownego, stając się uczniem i głównym współpracownikiem administracji diecezji zarządzanej przez biskupa Lamberta. Hubert miał także w puszczy ardeńskiej siedem lat spędzić na modlitwie, poście i umartwieniu, wiodąc żywot pustelnika, czyniąc pokutę, po czym prawdopodobnie przyjął święcenia kapłańskie[7].

http://www.venator.dt.pl/13_01_hubert.html

Wydaje mi się że skoro Hubert po objawieniu porzucił swój dwór,majątek,stan szlachecki i stał się skromnym mnichem,pustelnikiem,to raczej nie oddawał się już takim doczesnym uciechom jak łowy.

[aka]

Oooo bajko ty moja.......

Na poczatek moze objawienie Sw. Huberta.
Swiety Hubert byl postacia historyczna,
Zostal biskupem w roku 708, zmarl w roku 727.
Legenda o Sw. Hubercie wziela
swoj poczatek w XV wieku,
z 1440 roku pochodzi pierwszy zapis wiazacy postac
biskupa z Liege ze znacznie starszym, bo pochodzacym z okresu wczesnego sredniowiecza motywem z opowiescia o zywocie swietego Eustachego:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Eustachy_Rzymski


O jego życiu wiadomo niewiele i są to tylko legendy. Przed nawróceniem na chrześcijaństwo miał nazywać się Placidus (Placyd) i być generałem cesarza Trajana. Podczas polowania na jelenia pomiędzy Tibur a Praeneste zobaczył w rogach jelenia krzyż Jezusa. Po tym zdarzeniu nawrócił się i ochrzcił razem ze swoją rodziną, wtedy też przyjął imię Eustachy. Spotkała go seria nieszczęść sprawdzających jego wiarę: stracił majątek, jego służący poumierali na zarazę, podczas podróży morskiej została porwana jego żona, a gdy przechodził przez rzekę z dwoma synami, jego dzieci zostały porwane przez wilka i lwa. Podobnie do Hioba Eustachy lamentował, ale nie stracił wiary. Wkrótce po tym odzyskał swoją rodzinę i wcześniejszą pozycję. Ponieważ odmówił złożenia pogańskiej ofiary został razem ze żoną i synami skazany przez cesarza Hadriana na śmierć. Najpierw został rzucony lwom na pożarcie, ale ponieważ one nie wyrządziły mu szkody, został upieczony w rozżarzonym byku (lub wole) z brązu. Historię św. Eustachego spopularyzowała Złota legenda Jakuba de Voragine.

Swiety Eustachy jest do dzis patronem mysliwych w Bawarii i Austrii
(w 1969 roku zostal usuniety z pocztu swietych koscila katolickiego,
z powodu braku historycznych przeslanek do traktowania go jako
swietego - jego istnienia)

Sam motyw nawrocenia sie po objawieniu sie nadprzyrodzonej mocy poprzez
zwierze jest znacznie starszy i pochodzi - wedlug historykow - spoza kultury
europejskiej.


W skapych zrodlach z okresu, kiedy zyl Sw. Hubert (VIII - IX w.) nie ma zadnej wzmianki o jego pasji lowieckiej, a nawet o polowaniu, polowaniach w zwiazku
z ta postacia.

Jedyna wzmianka jest oredownictwo w wypadkach wscieklizny.
Klasztor w Liege byl miejscem pielgrzymek, ktore mialy chronic przed
ta choroba.
Dzisiaj pielgrzymki do Liege po ugryzieniu przez wcieklego lisa
albo psa wyszly z mody.
Chodzi sie raczej do lekarza. Ale gleboko wierzacy -
- jak sie boja zastrzykow - czemu nie ?

Tyle na temat objawienia Sw. Huberta mozna przeczytac......miedzy innymi.


Paradoksalnym jest, ze w sumie Sw. Hubert nadawalby
sie raczej na patrona
Kruczynskiego - "Farba znaczy krew czyli
kaszanka". Czy tak jakos. I tym podobnych.
Moze zreszta ten ostatni tez bedzie kanonizowany.

[Weles]

"Farba znaczy krew" bez kaszanki
"kanonizowany" - koncepcja słuszna, wszak miłosierdzie jest filarem chrześcijaństwa

[aka]

Cytat:

"Farba znaczy krew" bez kaszanki "kanonizowany" - koncepcja słuszna, wszak miłosierdzie jest filarem chrześcijaństwa

Kaszanka produkowana jest na bazie zwierzecej krwi. Farby....

Widoki na kanonizacje ma niezle - nawet apostolow juz dzis sie dorobil....

[Weles]

[Traken]

Oczywiście myśliwi to prostacy ale póki co w pewnych sytuacjach są niezbędni in nie ma na to rady. A co do tradycji św Huberta to wywodzi się ona ze średniowiecza kiedy było zupełnie inaczej. Dzisiaj należny to traktować raczej jako kontynuowanie pewnej tradycji, która jest częścią naszej historii.

[GrzegorzBP]